(Een motherfucking weblog.)
Ik heb het alleen een beetje druk gehad. Met heel veel dingen. Jullie staan natuurlijk allemaal te trappelen om te horen wat dat dan voor dingen waren, maar daar begin ik dus mooi niet aan. Van alleen het herinneren van al die dingen wordt ik al moe. Als ik ze dan ook nog zou proberen op te schrijven val ik waarschijnlijk halverwege de eerste paragraaf in slaap. En daar schiet niemand wat mee op. Dus. Ik hou het even bij één ding. En dat ding dat heet:
When the Laughter Died
An examination of life in an unfunny post-9/11 world
through the medium of interpretative dance
Ook bekend als: 'in het kader van een open podium (zie vorige post) op woensdagavond trekken Jeroen en Frank zwarte maillots aan, schminken zich niet al te best als clowns en doen een experimentele dans op muziek van Kraftwerk (Mitternacht), daarbij ondersteund door een zelfgemaakte video met tamelijk expliciete beelden van onder meer 9/11, Irak, Theo van Gogh, Adolf Hitler, de Hindenburg en Tom Cruise'. Heel artistiek verantwoord allemaal. En naar verluid een stuk vermakelijker dan alle door piano begeleide zingende meisjes.
Zingende meisjes en piano's. Pfah! Om daar nog wat artistiek verantwoords van te maken zul je toch minstens enkele pornografische elementen toe moeten voegen. Zonder controverse geen kunst, zeg ik.
The morning after werd ik iets na negenen uit m'n bed gebeld, omdat ik te laat was voor de bespreking van een presentatie. Geen tijd om te douchen, meteen op de fiets. Met als gevolg dat ik na de bespreking drie uur lang bij een college zat met zwarte schminkresten rond m'n ogen, een volkomen absurd kapsel (deels veroorzaakt door mijn briljante plan om tussen het draaien van plaatjes door mijn haar bij te werken met wat van de Knapsters geleende spullen) en een niet helemaal fijne geur. Je moet wat over hebben voor de Kunst. Ook de mensen die naast me zitten bij college.
When the Laughter Died
An examination of life in an unfunny post-9/11 world
through the medium of interpretative dance
Ook bekend als: 'in het kader van een open podium (zie vorige post) op woensdagavond trekken Jeroen en Frank zwarte maillots aan, schminken zich niet al te best als clowns en doen een experimentele dans op muziek van Kraftwerk (Mitternacht), daarbij ondersteund door een zelfgemaakte video met tamelijk expliciete beelden van onder meer 9/11, Irak, Theo van Gogh, Adolf Hitler, de Hindenburg en Tom Cruise'. Heel artistiek verantwoord allemaal. En naar verluid een stuk vermakelijker dan alle door piano begeleide zingende meisjes.
Zingende meisjes en piano's. Pfah! Om daar nog wat artistiek verantwoords van te maken zul je toch minstens enkele pornografische elementen toe moeten voegen. Zonder controverse geen kunst, zeg ik.
So arty.
The morning after werd ik iets na negenen uit m'n bed gebeld, omdat ik te laat was voor de bespreking van een presentatie. Geen tijd om te douchen, meteen op de fiets. Met als gevolg dat ik na de bespreking drie uur lang bij een college zat met zwarte schminkresten rond m'n ogen, een volkomen absurd kapsel (deels veroorzaakt door mijn briljante plan om tussen het draaien van plaatjes door mijn haar bij te werken met wat van de Knapsters geleende spullen) en een niet helemaal fijne geur. Je moet wat over hebben voor de Kunst. Ook de mensen die naast me zitten bij college.
2 Reacties op “Ik leef nog hoor.”
Laat een bericht achter
Al die willen te kaap'ren varen, moeten mannen met baarden zijn.
- In deze onzekere, verwarrende tijd van globale onrust en Jamie Cullum schreeuwt de wereld om echte mannen. Mannen zoals vroeger. Mannen van de oude stempel. Ruige kerels. Ruwe bonken. Mannen die vieze tweebak lusten. Die deftige pijpkens smoren. Die de walrus killen. Die dood en duivel niet duchten. Mannen als Jan, Piert, Joris en Corneel (Shout-out to my homies! Mad props yo!). PIRATEN, daar schreeuwt de wereld om. Maar dan niet van dat schorriemorrie dat tegenwoordig de Zuidoost-Aziatische wateren onveilig maakt. Nautische hangjeugd is dat, de naam piraat onwaardig. Het eerbiedwaardige ambacht genaamd piraterij is te grabbel gegooid. Schepen overvallen met speedboten en machinegeweren, zo HOORT dat toch niet? Geen greintje (=0,065 gram) stijl, wat ik je brom. Nee, in de gloriedagen, toen ging dat wel anders. En het ergste, het allerallerergste, dat is het ernstige gebrek aan gezichtsbeharing. Plundering en verkrachting is NIET okee, zonder baard. Kijk, die houten poten, haken aan de armen en ooglapjes zijn niet geheel noodzakelijk (of erg praktisch in veel gevallen). En de papegaaien en/of aapjes zijn eigenlijk ook alleen maar opsmuk. Maar zoals op menig delftsblauw toilettegeltje staat geschreven: 'Geen baard, geen piraat (en nu doortrekken geblazen)'. Het is du... STREEPJESHEMDEN! Streepjeshemden zijn ook tamelijk belangrijk. Maar... eh... ja, het punt is dus: niet het belangrijkste. Je kan op zich eventueel eigenlijk ook best wel een Guns 'n' Roses t-shirt aan, of eventueel zelfs een knetterstrak Kylie-shirt, en Gilmore Girls kijken, en een beetje huilen als de moeder van Bambi dood gaat, of Spock aan het eind van Star Trek II, ZOLANG JE BAARD MAAR IN ORDE IS. Een echte baard. Geen slap sikje. Geen kortgetrimd designerbaardje. Alleen met een volle, ruige baard, of een welgemeende poging daartoe, mag je jezelf piraat noemen. En piraten, echte piraten, DIE moeten we hebben. Dus gooi weg die Mach3 en zeg, nee brul, uit allervolste borst: "IK BEN
SPARTACUSEEN PIRAAT!"
En dat zeg ik heus allemaal niet alleen maar omdat ik een baard heb. Heus.
Of omdat ik een knetterstrak Kylie-shirt heb.
(En natúúrlijk huil ik niet bij Bambi. Dat doe ik alleen bij Star Trek II.)
ik dacht al, wanneer neemt onze kapitein Frank ons weer mee te kaap'ren varen op de woelige baren.
Ik heb het gezien! Ik vond het tof man! Ga je nu weer leuke stukjes schrijven?
Hoi!