Een brok steen in m'n keel.

(Een motherfucking weblog.)

Een brok steen in m'n keel.

- 27.4.06 | E-mail dit!

Op 2 juli 2005, een zaterdagmiddag, bezocht ik mijn vroegere middelbare school. Ze was niet meer helemaal wat ze was geweest. Aan de muren hingen slechts nog enkele vergeelde posters en gekopiëerde A4-tjes, mededelingen die er al niet meer toe deden. De lokalen waren leeg. Niets dan stof in de kasten. De boeken waren weg. De koffieautomaat was weg. De replica van het Rietveldhuis was weg. Maar toch was het nog steeds m'n school.

Ik slenterde een laatste rondje door het gebouw. Bij elke vierkante meter een herinnering. Op de muur in de hal het gedicht van Dirck Raphaëlszoon Camphuysen, waarvan ik de eerste regel, Daer moet veel strijdts gestreden sijn, waarschijnlijk nooit vergeet. De karakteristieke muffe geur van het geschiedenislokaal waar Van der Vliet met harde hand en slechte grap regeerde. De te smalle gang waar we als bruggers vaak op de grond zaten. De aula waar een paar keer per jaar 's avonds slecht gedanst werd op Top 40 house en The Offspring. Het biologielokaal waar ik en Peter een skelet voorzagen van een komkommer. De bibliotheek waar ik voor het eerste Kurt Vonnegut en Brett Easton Ellis las. Het scheikundekabinet waar een experiment met spinazie leidde tot een hoop scherven en groene vlekken die nergens meer uitgingen. Het teken/handenarbeid/technieklokaal. Lokaal 10. Het natuurkundelokaal. De wc's naast het kantoortje van de conrector. De Via Marcelis. De doka. Het geheime laboratorium van Tonnie Toa. En de studiehoek, waar in het laatste jaar elke dag van half negen tot vijf werd gehartenjaagd. Die zaterdagmiddag lag m'n oude pak kaarten nog thuis, vergeten. Een paar maanden later werd m'n middelbare school gesloopt.

Een sms, gisteren ontvangen:

HOI FRANK,HEBEEN
STUK SCHOOL VOOR
JE1GROET EN KUSMAM

M'n moeder heeft een brok steen uit het puin gehaald en mee naar huis genomen. Ik vraag me af uit welke vierkante meter hij komt.

0 Reacties op “Een brok steen in m'n keel.”

Laat een bericht achter

Al die willen te kaap'ren varen, moeten mannen met baarden zijn.

In deze onzekere, verwarrende tijd van globale onrust en Jamie Cullum schreeuwt de wereld om echte mannen. Mannen zoals vroeger. Mannen van de oude stempel. Ruige kerels. Ruwe bonken. Mannen die vieze tweebak lusten. Die deftige pijpkens smoren. Die de walrus killen. Die dood en duivel niet duchten. Mannen als Jan, Piert, Joris en Corneel (Shout-out to my homies! Mad props yo!). PIRATEN, daar schreeuwt de wereld om. Maar dan niet van dat schorriemorrie dat tegenwoordig de Zuidoost-Aziatische wateren onveilig maakt. Nautische hangjeugd is dat, de naam piraat onwaardig. Het eerbiedwaardige ambacht genaamd piraterij is te grabbel gegooid. Schepen overvallen met speedboten en machinegeweren, zo HOORT dat toch niet? Geen greintje (=0,065 gram) stijl, wat ik je brom. Nee, in de gloriedagen, toen ging dat wel anders. En het ergste, het allerallerergste, dat is het ernstige gebrek aan gezichtsbeharing. Plundering en verkrachting is NIET okee, zonder baard. Kijk, die houten poten, haken aan de armen en ooglapjes zijn niet geheel noodzakelijk (of erg praktisch in veel gevallen). En de papegaaien en/of aapjes zijn eigenlijk ook alleen maar opsmuk. Maar zoals op menig delftsblauw toilettegeltje staat geschreven: 'Geen baard, geen piraat (en nu doortrekken geblazen)'. Het is du... STREEPJESHEMDEN! Streepjeshemden zijn ook tamelijk belangrijk. Maar... eh... ja, het punt is dus: niet het belangrijkste. Je kan op zich eventueel eigenlijk ook best wel een Guns 'n' Roses t-shirt aan, of eventueel zelfs een knetterstrak Kylie-shirt, en Gilmore Girls kijken, en een beetje huilen als de moeder van Bambi dood gaat, of Spock aan het eind van Star Trek II, ZOLANG JE BAARD MAAR IN ORDE IS. Een echte baard. Geen slap sikje. Geen kortgetrimd designerbaardje. Alleen met een volle, ruige baard, of een welgemeende poging daartoe, mag je jezelf piraat noemen. En piraten, echte piraten, DIE moeten we hebben. Dus gooi weg die Mach3 en zeg, nee brul, uit allervolste borst: "IK BEN ~~SPARTACUS~~ EEN PIRAAT!"

En dat zeg ik heus allemaal niet alleen maar omdat ik een baard heb. Heus.

Of omdat ik een knetterstrak Kylie-shirt heb.

(En natúúrlijk huil ik niet bij Bambi. Dat doe ik alleen bij Star Trek II.)