(Een motherfucking weblog.)
O DIRK, jij... jij... DIRK!
Om een uur of drie na achtereenvolgens Springhaver en Kafé België bezocht te hebben al naar huis gaan, zoals de rest, dat stelletje flauwe faalhazen, dat was mij en Hans te burgerlijk. We moesten en zouden nog 't Pandje bezoeken, dat wonderlijke toevluchtsoord der late drinkers, met de lustopwekkende BB-met-sigaar-poster aan de wand, om daar een laatste pint tot ons te nemen. En toen, zoals dat altijd gaat op van die avonden dat je eropuit trekt met een Camus nonchalant uit je jaszak hangend, kwam Sander binnen (nee, niet die) en ontstond er drink-bier/heb-een-groots-gesprek-combi, van het soort waaraan men wel refereert met de term "male bonding", over de grote zaken des levens, te weten: literatuur & vrouwen. Je kent het wel. Good times.
Vermoedelijk zijn we om een uur of vijf de straat opgeveegd, want volgens m'n 'Sent Mail'-map heb ik tussen 5.29 en 5.46 nog enkele emails beantwoord (een zogenaamde Toetersituatie, zoals men dat noemt), waaruit ik dan ook weer afleid dat ik om een uur of zes zal zijn gaan slapen. Vervolgens, in een plotwending die ik niet aan had zien komen, kon ik om acht uur niet meer slapen en ben nog steeds dronken maar gaan douchen en sinaasappels gaan persen. Het verkregen vocht heb ik opgedronken. Van het sinaasappels persen, niet van de douche. Dat klinkt misschien verschrikkelijk voor de hand liggend, maar ik doe soms gekke dingen met alcohol achter de kiezen. Daarna viel ik weer in slaap en werd een uur geleden heerlijk fris wakker terwijl de meest geweldige lentezon zich tussen m'n gordijnen door probeerde te wringen.
Zojuist ben ik zonder jas naar de supermarkt gelopen om ontbijt te kopen, wat ik nu aan het opeten ben (kaasbroodjes, bananen en melk), onderwijl luisterend naar een The Smiths LP (nog minder dan een maand!), met het plan om zodadelijk naar de letterenbieb te fietsen en daar, waarschijnlijk samen met Sander, Russische acmeïstische poëzie te gaan lezen. Russische acmeïstische poëzie, ja. En ik heb er zin in. Ik heb overal zin in. De zon schijnt, de wereld is een zandbak en ik heb een schepje in m'n ene en een emmertje in m'n andere hand. Er staan gekleurde schelpjes op.
Oh, en, ik geloof dat ik de hele dag Island In the Sun ga zingen. Hip hip!
Om een uur of drie na achtereenvolgens Springhaver en Kafé België bezocht te hebben al naar huis gaan, zoals de rest, dat stelletje flauwe faalhazen, dat was mij en Hans te burgerlijk. We moesten en zouden nog 't Pandje bezoeken, dat wonderlijke toevluchtsoord der late drinkers, met de lustopwekkende BB-met-sigaar-poster aan de wand, om daar een laatste pint tot ons te nemen. En toen, zoals dat altijd gaat op van die avonden dat je eropuit trekt met een Camus nonchalant uit je jaszak hangend, kwam Sander binnen (nee, niet die) en ontstond er drink-bier/heb-een-groots-gesprek-combi, van het soort waaraan men wel refereert met de term "male bonding", over de grote zaken des levens, te weten: literatuur & vrouwen. Je kent het wel. Good times.
Vermoedelijk zijn we om een uur of vijf de straat opgeveegd, want volgens m'n 'Sent Mail'-map heb ik tussen 5.29 en 5.46 nog enkele emails beantwoord (een zogenaamde Toetersituatie, zoals men dat noemt), waaruit ik dan ook weer afleid dat ik om een uur of zes zal zijn gaan slapen. Vervolgens, in een plotwending die ik niet aan had zien komen, kon ik om acht uur niet meer slapen en ben nog steeds dronken maar gaan douchen en sinaasappels gaan persen. Het verkregen vocht heb ik opgedronken. Van het sinaasappels persen, niet van de douche. Dat klinkt misschien verschrikkelijk voor de hand liggend, maar ik doe soms gekke dingen met alcohol achter de kiezen. Daarna viel ik weer in slaap en werd een uur geleden heerlijk fris wakker terwijl de meest geweldige lentezon zich tussen m'n gordijnen door probeerde te wringen.
Zojuist ben ik zonder jas naar de supermarkt gelopen om ontbijt te kopen, wat ik nu aan het opeten ben (kaasbroodjes, bananen en melk), onderwijl luisterend naar een The Smiths LP (nog minder dan een maand!), met het plan om zodadelijk naar de letterenbieb te fietsen en daar, waarschijnlijk samen met Sander, Russische acmeïstische poëzie te gaan lezen. Russische acmeïstische poëzie, ja. En ik heb er zin in. Ik heb overal zin in. De zon schijnt, de wereld is een zandbak en ik heb een schepje in m'n ene en een emmertje in m'n andere hand. Er staan gekleurde schelpjes op.
Oh, en, ik geloof dat ik de hele dag Island In the Sun ga zingen. Hip hip!
4 Reacties op “Ik voel mij als een miljoendollarbiljet.”
Laat een bericht achter
Al die willen te kaap'ren varen, moeten mannen met baarden zijn.
- In deze onzekere, verwarrende tijd van globale onrust en Jamie Cullum schreeuwt de wereld om echte mannen. Mannen zoals vroeger. Mannen van de oude stempel. Ruige kerels. Ruwe bonken. Mannen die vieze tweebak lusten. Die deftige pijpkens smoren. Die de walrus killen. Die dood en duivel niet duchten. Mannen als Jan, Piert, Joris en Corneel (Shout-out to my homies! Mad props yo!). PIRATEN, daar schreeuwt de wereld om. Maar dan niet van dat schorriemorrie dat tegenwoordig de Zuidoost-Aziatische wateren onveilig maakt. Nautische hangjeugd is dat, de naam piraat onwaardig. Het eerbiedwaardige ambacht genaamd piraterij is te grabbel gegooid. Schepen overvallen met speedboten en machinegeweren, zo HOORT dat toch niet? Geen greintje (=0,065 gram) stijl, wat ik je brom. Nee, in de gloriedagen, toen ging dat wel anders. En het ergste, het allerallerergste, dat is het ernstige gebrek aan gezichtsbeharing. Plundering en verkrachting is NIET okee, zonder baard. Kijk, die houten poten, haken aan de armen en ooglapjes zijn niet geheel noodzakelijk (of erg praktisch in veel gevallen). En de papegaaien en/of aapjes zijn eigenlijk ook alleen maar opsmuk. Maar zoals op menig delftsblauw toilettegeltje staat geschreven: 'Geen baard, geen piraat (en nu doortrekken geblazen)'. Het is du... STREEPJESHEMDEN! Streepjeshemden zijn ook tamelijk belangrijk. Maar... eh... ja, het punt is dus: niet het belangrijkste. Je kan op zich eventueel eigenlijk ook best wel een Guns 'n' Roses t-shirt aan, of eventueel zelfs een knetterstrak Kylie-shirt, en Gilmore Girls kijken, en een beetje huilen als de moeder van Bambi dood gaat, of Spock aan het eind van Star Trek II, ZOLANG JE BAARD MAAR IN ORDE IS. Een echte baard. Geen slap sikje. Geen kortgetrimd designerbaardje. Alleen met een volle, ruige baard, of een welgemeende poging daartoe, mag je jezelf piraat noemen. En piraten, echte piraten, DIE moeten we hebben. Dus gooi weg die Mach3 en zeg, nee brul, uit allervolste borst: "IK BEN
SPARTACUSEEN PIRAAT!"
En dat zeg ik heus allemaal niet alleen maar omdat ik een baard heb. Heus.
Of omdat ik een knetterstrak Kylie-shirt heb.
(En natúúrlijk huil ik niet bij Bambi. Dat doe ik alleen bij Star Trek II.)
Niet veel later was ik over een zonnige Drift aan het fietsen, zo van: "Pompiedompiedom. Ik ben over een zonnige Drift aan het fietsen. Lalalala. Hip hip!" En wie kwam ik toen plots tegen? Nou? NOU? Weet je het weer niet, druiloor? Nu goed dan, ik zal het je vertellen. Ik kwam daar dus plots tegen: Martha! MARTHA!
Een ontmoeting die iemand in kodaks vast had moeten leggen, me dunkt.
Jha!
Ik had dat gewild, Kodaks met geluid, wel te verstaan, want mijn GAAAAWD de trompetten dei schetterden!!
dei = die (-híé)
Graaist alive!