Einde van een tijdperk.

(Een motherfucking weblog.)

- 4.3.06 | E-mail dit!

Ik heb er tabak van. Ik hang m'n knalrooie postbodetas aan de wilgen. Niet letterlijk natuurlijk, want ik ben nogal verknocht geraakt aan die tas en bovendien zou ik waarschijnlijk een wilg nog niet herkennen als ik erin zat. Hang ik 'em per ongeluk in een groepje populieren ofzo. Die weten dan ook niet wat ze overkomt. Elkaar vragend aankijken. Met die takken en alles. Nee, dank u, Meneer de Koekoek. Daar begin ik niet aan. Wat ik wel doe is er de brui aan geven. Ook niet letterlijk eigenlijk. Want ik weet noch wat een brui is, noch wie ik in godesnaam blij kan maken met zo'n ding.

Na ruim vier jaar postbode wezen vind ik het wel weer welletjes. Ik ga ontslag nemen. Het plan is komende week een fantastische nieuwe baan vinden en dan volgende zaterdag bij m'n chef naar binnen te marcheren, salueren en zeggen: "Chef, het was een eer om met u te dienen. Het waren mooie tijden. Door weer en wind hebben we de post bezorgd en de samenleving behoed voor totale ineenstorting, aan alle kanten de blaffende monsters van ons afslaand. Ik zal het nooit vergeten, al was het alleen om die 2,3 meter aan lofzangen, op hoogwaardig vinyl, in m'n platenkast. Maar nu, nu is het tijd voor mij om elders mijn solide benen en rappe vingers in te zetten. Keep up the good work. Het ga u goed. Hou de boys onder de duim. En vergeet ze niet af en toe op een ijsje te trakteren. Vaarwel. En steek het stomme om 4 uur op staan, het stomme elke week 2 uur overwerken en de stomme nieuwe vestiging op de stomme Cartesiusweg maar in je stomme luie aars. En die truthoer van een kantinemiep ook. Chef." Dat laatste zeg ik in kleine lettertjes, zodat 'ie het niet hoort. Ik wil nog wel die 60 openstaande verlofuren uitbetaald krijgen namelijk (ka-tsjing!).

Tuurlijk ga ik wel dingen missen, te weten:

Dat ene meisje op postcodegebied 3511/12.
De meisjes van de Turkse bakkerij.
Vrouwen die de deur opendoen in weinig meer dan een handdoek. Een tamelijk kleine handdoek.
De katten in m'n wijk. (geen eufemisme)

Voor de rest kan het me weinig schelen. Want m'n tas, het belangrijkste van alles, die hou ik natuurlijk gewoon stiekum. Ha! Oh, wacht. "En die verschrikkelijk stomme broek die ik van je aan moet, die mag je ook in je aars proppen. Toelopende pijpen, dat flatteert mijn figuur toch niet! Chef!" Ha!

Zo. Nu moet ik wel ontslag nemen, want ik heb het op m'n weblog gezet. Dus.

...

Eh, weet iemand nog een fantastische baan? Per direct?

Dag, kat van Pieter Post! Ik zal je missen!

1 Reacties op “Einde van een tijdperk.”

Thomas on 04 maart, 2006 23:14

Oh, die poes van Postman Pat roeleert echt grote tijd! Zijn uitstekende acteerprestaties veroordeelden Pieter toch altijd al een beetje tot een rol in de marge.
Alleen was ze een beetje te groot voor die auto. In hondenmaten was het zo'n beetje maatje Ierse Wolfshond. Die hele serie was trouwens een beetje een lethargisch dieptepunt in mijn kindertelevisiebelevenis (naast achterwerk in de kast natuurlijk).
Alles ging altijd zo traag. Alsof ze in een vacuüm speelden.
Maar goed, ik weid uit.

Over de wilgen gesproken: die hangen onderhand wel vol met troep, niet? Ik ben benieuwd naar wat er nu eigenlijk allemaal in hangt.

Laat een bericht achter

Al die willen te kaap'ren varen, moeten mannen met baarden zijn.

In deze onzekere, verwarrende tijd van globale onrust en Jamie Cullum schreeuwt de wereld om echte mannen. Mannen zoals vroeger. Mannen van de oude stempel. Ruige kerels. Ruwe bonken. Mannen die vieze tweebak lusten. Die deftige pijpkens smoren. Die de walrus killen. Die dood en duivel niet duchten. Mannen als Jan, Piert, Joris en Corneel (Shout-out to my homies! Mad props yo!). PIRATEN, daar schreeuwt de wereld om. Maar dan niet van dat schorriemorrie dat tegenwoordig de Zuidoost-Aziatische wateren onveilig maakt. Nautische hangjeugd is dat, de naam piraat onwaardig. Het eerbiedwaardige ambacht genaamd piraterij is te grabbel gegooid. Schepen overvallen met speedboten en machinegeweren, zo HOORT dat toch niet? Geen greintje (=0,065 gram) stijl, wat ik je brom. Nee, in de gloriedagen, toen ging dat wel anders. En het ergste, het allerallerergste, dat is het ernstige gebrek aan gezichtsbeharing. Plundering en verkrachting is NIET okee, zonder baard. Kijk, die houten poten, haken aan de armen en ooglapjes zijn niet geheel noodzakelijk (of erg praktisch in veel gevallen). En de papegaaien en/of aapjes zijn eigenlijk ook alleen maar opsmuk. Maar zoals op menig delftsblauw toilettegeltje staat geschreven: 'Geen baard, geen piraat (en nu doortrekken geblazen)'. Het is du... STREEPJESHEMDEN! Streepjeshemden zijn ook tamelijk belangrijk. Maar... eh... ja, het punt is dus: niet het belangrijkste. Je kan op zich eventueel eigenlijk ook best wel een Guns 'n' Roses t-shirt aan, of eventueel zelfs een knetterstrak Kylie-shirt, en Gilmore Girls kijken, en een beetje huilen als de moeder van Bambi dood gaat, of Spock aan het eind van Star Trek II, ZOLANG JE BAARD MAAR IN ORDE IS. Een echte baard. Geen slap sikje. Geen kortgetrimd designerbaardje. Alleen met een volle, ruige baard, of een welgemeende poging daartoe, mag je jezelf piraat noemen. En piraten, echte piraten, DIE moeten we hebben. Dus gooi weg die Mach3 en zeg, nee brul, uit allervolste borst: "IK BEN ~~SPARTACUS~~ EEN PIRAAT!"

En dat zeg ik heus allemaal niet alleen maar omdat ik een baard heb. Heus.

Of omdat ik een knetterstrak Kylie-shirt heb.

(En natúúrlijk huil ik niet bij Bambi. Dat doe ik alleen bij Star Trek II.)