Kaap'ren varen

Gewoon doen alsof je neus bloedt, dan hebben ze niks in de gaten.

2006-07-26T15:32:00.000+02:00

Pompompiedom. Zo hee! Warm hè?

Stationspoëzij

2006-05-30T17:59:00.000+02:00

AM!STERDAM CENTRAAL!

Deze trein zal verder rijden als Intercity naar Alkmaar en Den Helder.

AM!STERDAM CENTRAAL!

Denkt U bij het verlaten van de trein om uw eigendommen.

AM!Sterdam Centraal...

Dark Side of the Hoepla.

2006-05-25T15:37:00.000+02:00

En daarmee is de kous af. Morgen weer met letters, en veel.

Ter vergelijk.

2006-05-23T15:45:00.000+02:00

Voor Fluuh, wie ze ook moge zijn.

Darth Sidious zit in een hoekje te huilen.

2006-05-17T11:16:00.000+02:00

NRC.

News from the trenches.

2006-05-17T10:55:00.000+02:00

Eigenlijk had ik maandagavond willen vertellen over de eerste dag op mijn stage, maar dankzij het lichtelijk uit de hand lopen van een bezoek aan de presentatie van Thomas van Aaltens laatste (Pas op! Vallende namedroppings!), werd mijn eerste werkdag tamelijk naadloos aan de tweede geplakt, met een onfris t-shirt en een zo-rond-vieren-in-slaap-valpartij achter m’n werkMac tot gevolg. En over die Mac gesproken: de o zo stijlvolle doch stomme eenknopsmuis is al geditcht, maar het appeltje-c’en en appeltje-v’en blijft onhandig. Die knoppen zitten toch veel te dicht bij elkaar potdrie!

En gisteravond, toen moest ik uiteraard het debat kijken. Of zoals ik vanochtend heel hard in de vertraagde intercity van 8.16 naar Amsterdam zei: “Zo, die Rita Verdonk hè!” Niemand reageerde. Go figure.

Nu dan, ik zit aan m’n bureau en ik heb verder toch niks te doen. Ik heb hier dus een bureau. Een eigen bureau. En een eigen computer (maar het is wel een Mac met stomme toetsencombinaties), een eigen e-mailadres en een eigen telefoon. Een eigen pen, een eigen liniaal, een eigen blokje post-its, een eigen to-do-boekje, een eigen doosje paperclips, een eigen doosje punaises en een eigen rolletje plakband. En een Dilbert bureaukalender die ik in een der lades van m’n bureau vond. Eén der lades ja, ik heb er maar liefst twee!

En als kersje op de schaal met appelmoes: ik heb m’n eigen nietmachine. Een motherfucking nietmachine. Pas op wereld, ik maak carrière!

Ondertussen heb ik eigenlijk nog steeds niet verteld wat ik hier doe. En waar hier precies is. Mysterie!

Waarom ik blij ben.

2006-05-04T22:29:00.000+02:00

Vanaf 15 mei ga ik vijf maanden voor stagiair spelen in Amsterdam, de stad met het allermooiste tuinbroekje met een giraffe d'erop dat ik ooit heb gezien.

Jeej Amsterdam!

Een brok steen in m'n keel.

2006-04-27T12:51:00.000+02:00

Op 2 juli 2005, een zaterdagmiddag, bezocht ik mijn vroegere middelbare school. Ze was niet meer helemaal wat ze was geweest. Aan de muren hingen slechts nog enkele vergeelde posters en gekopiëerde A4-tjes, mededelingen die er al niet meer toe deden. De lokalen waren leeg. Niets dan stof in de kasten. De boeken waren weg. De koffieautomaat was weg. De replica van het Rietveldhuis was weg. Maar toch was het nog steeds m'n school.

Ik slenterde een laatste rondje door het gebouw. Bij elke vierkante meter een herinnering. Op de muur in de hal het gedicht van Dirck Raphaëlszoon Camphuysen, waarvan ik de eerste regel, Daer moet veel strijdts gestreden sijn, waarschijnlijk nooit vergeet. De karakteristieke muffe geur van het geschiedenislokaal waar Van der Vliet met harde hand en slechte grap regeerde. De te smalle gang waar we als bruggers vaak op de grond zaten. De aula waar een paar keer per jaar 's avonds slecht gedanst werd op Top 40 house en The Offspring. Het biologielokaal waar ik en Peter een skelet voorzagen van een komkommer. De bibliotheek waar ik voor het eerste Kurt Vonnegut en Brett Easton Ellis las. Het scheikundekabinet waar een experiment met spinazie leidde tot een hoop scherven en groene vlekken die nergens meer uitgingen. Het teken/handenarbeid/technieklokaal. Lokaal 10. Het natuurkundelokaal. De wc's naast het kantoortje van de conrector. De Via Marcelis. De doka. Het geheime laboratorium van Tonnie Toa. En de studiehoek, waar in het laatste jaar elke dag van half negen tot vijf werd gehartenjaagd. Die zaterdagmiddag lag m'n oude pak kaarten nog thuis, vergeten. Een paar maanden later werd m'n middelbare school gesloopt.

Een sms, gisteren ontvangen:

HOI FRANK,HEBEEN
STUK SCHOOL VOOR
JE1GROET EN KUSMAM

M'n moeder heeft een brok steen uit het puin gehaald en mee naar huis genomen. Ik vraag me af uit welke vierkante meter hij komt.

Feelin' groovy.

2006-04-26T04:51:00.000+02:00

Ik heb ontdekt dat een stagesollicitatiebrief schrijven nog stommer is dan een stukje op je halfbakken weblog schrijven. Dus. Bij deze een stukje op m'n halfbakken weblog.

Vandaag heb ik m'n New York themacompilatiemixcompactdisc voor Gian afgemaakt. Gian gaat namelijk stage lopen in New York. Nu kun je daar "Grrrrr!" om doen, maar het punt is: Gian doet van die dingen gewoon. En zelf zou je van die dingen eigenlijk ook gewoon kunnen doen. De wereld ligt aan je voeten. De aardbol is je zandbak. Of zoiets. Maar je bent een luiwammes. Luiwammes!

Edoch, je kan lekker wel eerder dan Gian naar m'n cd luisteren, en wel door deze en die te downloaden en op een cd te branden. Het bijgevoegde plaatje kun je printen, knippen, vouwen en in het cd-hoesje stoppen. Míts je een kleuterschoolopleiding hebt gevolgd natuurlijk. Anders moet je een ouder/verzorger het maar laten doen.

Feelin' Groovy In New York City:

frank sinatra - new york, new york
beastie boys - no sleep 'till brooklyn
radio 4 - save your city
dinah washington - manhattan
the velvet underground - sweet jane
le tigre - my my metrocard
grandmaster flash & the furious five - the message
madonna - i love new york
the ramones - rockaway beach
the magnetic fields - the village in the morning
metropolis - new york is my kind of town
blondie - rapture
harry nilsson - i guess the lord must be in new york city
simon & garfunkel - the 59th street bridge song (feelin' groovy)
soulwax - ny lipps
the strokes - new york city cops
interpol - nyc
yeah yeah yeahs - yeah! new york
petula clark - downtown
!!! - me & giuliani down by the schoolyard (a true story)

De hele boel is nogal quick & dirty gemixt en het geluidsniveau had een pietsje gelijkmatiger gemogen, maar daar heb je een volumeknop voor. Luiwammes! En geloof me, je hebt niet geleefd voor je Ol' Blue Eyes en de Beasties samen hebt horen zingen.

Verder: De Plezante Duivenmelkers zijn weer actief op 9 mei, 31 mei en 8 juni. En 23 mei eigenlijk ook wel.

Verderder: Nog een keer een link naar de cd. Hier en daar.

Verderst: Een ille foto van de Beastie Boys.

Ill!

O, for you to spit in my eye, Steven Patrick Morrissey!

2006-04-11T00:25:00.000+02:00

Het was een beetje als Jezus Christus gewoon vlak voor je neus op een podium zien staan. Met een grote kuif. En een roze overhemd. En allemaal liedjes zingend.

Van die liedjes waar je zo graag 's nachts naar luistert op je draagbare cd-speler. Terwijl je door verlaten straten struint. En met een flinke dosis ironie in je zelfmedelijden zwelgt. En af en toe een raar dansje doet omdat toch niemand je ziet. Zúlke liedjes.

En dat het dan dus niet Jezus is, maar Morrissey.

("Perfect teeth. Nice smell. A class act all the way." - Homer Simpson)

Dat we nieuwe kaarten hebben moeten kopen, omdat Judith de vooraf aangeschafte exemplaren à €45,- op haar werk had laten liggen, daar zullen we over een jaar of twintig nog lachend aan terugdenken. Lachend, zeg ik je! En over een jaar of twintig!

You will have killed me.

2006-04-10T16:39:00.000+02:00

Nog drie uur en veertien minuten. Ongeveer. De binnenkant van m'n buik kriebelt. En m'n hersenen ook.

Zo'n moment dat je denkt van "ojee!".

2006-04-09T04:48:00.000+02:00

Wanneer je na veel te lang bezig geweest te zijn met sorteren een paar overvolle tassen naar je fiets sleept en dit ziet:

Ik leef nog hoor.

2006-04-02T23:55:00.000+02:00

Ik heb het alleen een beetje druk gehad. Met heel veel dingen. Jullie staan natuurlijk allemaal te trappelen om te horen wat dat dan voor dingen waren, maar daar begin ik dus mooi niet aan. Van alleen het herinneren van al die dingen wordt ik al moe. Als ik ze dan ook nog zou proberen op te schrijven val ik waarschijnlijk halverwege de eerste paragraaf in slaap. En daar schiet niemand wat mee op. Dus. Ik hou het even bij één ding. En dat ding dat heet:

When the Laughter Died
An examination of life in an unfunny post-9/11 world
through the medium of interpretative dance

Ook bekend als: 'in het kader van een open podium (zie vorige post) op woensdagavond trekken Jeroen en Frank zwarte maillots aan, schminken zich niet al te best als clowns en doen een experimentele dans op muziek van Kraftwerk (Mitternacht), daarbij ondersteund door een zelfgemaakte video met tamelijk expliciete beelden van onder meer 9/11, Irak, Theo van Gogh, Adolf Hitler, de Hindenburg en Tom Cruise'. Heel artistiek verantwoord allemaal. En naar verluid een stuk vermakelijker dan alle door piano begeleide zingende meisjes.

Zingende meisjes en piano's. Pfah! Om daar nog wat artistiek verantwoords van te maken zul je toch minstens enkele pornografische elementen toe moeten voegen. Zonder controverse geen kunst, zeg ik.

So arty.

The morning after werd ik iets na negenen uit m'n bed gebeld, omdat ik te laat was voor de bespreking van een presentatie. Geen tijd om te douchen, meteen op de fiets. Met als gevolg dat ik na de bespreking drie uur lang bij een college zat met zwarte schminkresten rond m'n ogen, een volkomen absurd kapsel (deels veroorzaakt door mijn briljante plan om tussen het draaien van plaatjes door mijn haar bij te werken met wat van de Knapsters geleende spullen) en een niet helemaal fijne geur. Je moet wat over hebben voor de Kunst. Ook de mensen die naast me zitten bij college.

Stars from the past... today!

2006-03-24T19:10:00.000+01:00

Aanstaande woensdag, da's de 29e, draaien de Plezante Duivenmelkers in gezellige samenwerking met Bart Snoeren bij dit:

Oftewel: de Alias/Akt/Contact open podium + feest superhappyfuntimecombinatie in Tivoli de Helling. Het open podium begint om 20.00 uur (deuren open om 19.30) en het feest om 23.00 uur. Meer info op het onvolprezen Aliasweb.

Jeroen en ik zullen het open podium opsieren met de première van onze nieuwe voorstelling "Life In a Post-9/11 World: A Deeply Philosophical Examination Through the Medium of Interpretative Dance". Het wordt heel mooi. We hebben maillots aan.

Baarden Top 10. of: De brievenbus van Ome Frank.

2006-03-20T01:23:00.000+01:00

Deze Baarden Top 10 is ingezonden door Thomas. In mijn persoonlijke Baarden Top 10 staat Chriet een stuk hoger en is er in ieder geval plaats gemaakt voor Jezus Christus van Nazareth en de grootste piraat van allemaal: Sinterklaas. Maar toch. De Brief van de Week-pen gaat naar Thomas.

Thomas' Baarden Top 10:

Lex Goudsmit. (Sesamheld. Geboren met baard.)
Che Guevarra. (Icoon van de rebellie. T-shirthoofd.)
Zeus. (Oppergod. Is wel top 3 dacht ik.)
Bram Vermeulen. (misschien wel Neerlands meest onderschatte dichter en tekstschrijver.)
Brahms. (Size matters.)
Karl Marx. (Meneer met nieuwe frisse ideeën. Minder frisse baard.)
Vincent van Gogh. (Geen oren meer, maar zeker niet baardloos.)
Abraham Lincoln. (Recalcitrante redneck. Pas op latere leeftijd bebaard.)
Henk van Dorp. (Nu nog niet maar komt vast nog wel.)
Chriet Titulaer. ( Moet er in maar kan echt niet hoger.)

Sinterklaas ...gepasseerd...

Laat ik wat aan boekenweek doen.

2006-03-20T00:52:00.000+01:00

In tegenstelling tot schijnbaar het merendeel van lezend Nederland vandaag de dag heb ik nog nooit een boek van Heleen van Royen tot mij genomen. Ook ben ik niet van plan om dat in de nabije toekomst nog te doen. Alle boeken van Heleen van Royen zijn namelijk, zonder uitzondering, geschreven door een vrouw. Echt waar. En boeken geschreven door vrouwen, daar doe ik niet aan, om uitermate seksistische redenen*. Als ik zo graag over de menstruatiecycli van psychotische huisvrouwen zou willen lezen, dan eh... nou, dat wil ik gewoon niet. En daar kan geen postercampagne wat aan veranderen verdomme.

Ze willen vast dat ik op bijkans elke straathoek denk: "Wrauw, wat een geile donder is die Van Royen toch met d'er zaadvragende ogen, laat ik een boek kopen!" Of iets van die strekking. Maar daar trap ik dus mooi niet in, want ik weet dat die boeken helemaal vol met lettertjes staan. Geen plaatjes te bekennen. Een fotootje op de achterflap, maar die is ongetwijfeld heel klein. Dan kan het beter gewoon bij deze foto houden. Áls ik dat zou denken hè, áls.

Desalniettemin, het heeft me op ideeën gebracht. Ik heb alleen nog een email-adres van Arnon Grunberg nodig. Iemand?

*Als God had gewild dat vrouwen als gelijkwaardig aan mannen werden beschouwd, dan had Hij ze wel baarden gegeven. Echt waar. Dat zei Hij zelf tegen me. Hij zei, met een enorm zware stem: "Frank, als Ik, God, had gewild dat vrouwen..." etc. Aardig detail: Hij verscheen aan me in een AH Excellent Steenoven Pizza Toscana. Ik acht de goddelijkheid van die dingen bij deze bewezen.

Ik voel mij als een miljoendollarbiljet.

2006-03-15T12:40:00.000+01:00

O DIRK, jij... jij... DIRK!

Om een uur of drie na achtereenvolgens Springhaver en Kafé België bezocht te hebben al naar huis gaan, zoals de rest, dat stelletje flauwe faalhazen, dat was mij en Hans te burgerlijk. We moesten en zouden nog 't Pandje bezoeken, dat wonderlijke toevluchtsoord der late drinkers, met de lustopwekkende BB-met-sigaar-poster aan de wand, om daar een laatste pint tot ons te nemen. En toen, zoals dat altijd gaat op van die avonden dat je eropuit trekt met een Camus nonchalant uit je jaszak hangend, kwam Sander binnen (nee, niet die) en ontstond er drink-bier/heb-een-groots-gesprek-combi, van het soort waaraan men wel refereert met de term "male bonding", over de grote zaken des levens, te weten: literatuur & vrouwen. Je kent het wel. Good times.

Vermoedelijk zijn we om een uur of vijf de straat opgeveegd, want volgens m'n 'Sent Mail'-map heb ik tussen 5.29 en 5.46 nog enkele emails beantwoord (een zogenaamde Toetersituatie, zoals men dat noemt), waaruit ik dan ook weer afleid dat ik om een uur of zes zal zijn gaan slapen. Vervolgens, in een plotwending die ik niet aan had zien komen, kon ik om acht uur niet meer slapen en ben nog steeds dronken maar gaan douchen en sinaasappels gaan persen. Het verkregen vocht heb ik opgedronken. Van het sinaasappels persen, niet van de douche. Dat klinkt misschien verschrikkelijk voor de hand liggend, maar ik doe soms gekke dingen met alcohol achter de kiezen. Daarna viel ik weer in slaap en werd een uur geleden heerlijk fris wakker terwijl de meest geweldige lentezon zich tussen m'n gordijnen door probeerde te wringen.

Zojuist ben ik zonder jas naar de supermarkt gelopen om ontbijt te kopen, wat ik nu aan het opeten ben (kaasbroodjes, bananen en melk), onderwijl luisterend naar een The Smiths LP (nog minder dan een maand!), met het plan om zodadelijk naar de letterenbieb te fietsen en daar, waarschijnlijk samen met Sander, Russische acmeïstische poëzie te gaan lezen. Russische acmeïstische poëzie, ja. En ik heb er zin in. Ik heb overal zin in. De zon schijnt, de wereld is een zandbak en ik heb een schepje in m'n ene en een emmertje in m'n andere hand. Er staan gekleurde schelpjes op.

Oh, en, ik geloof dat ik de hele dag Island In the Sun ga zingen. Hip hip!

Pas na twee-en-een-halve week iets schrijven over m'n verjaardag.

2006-03-13T19:03:00.000+01:00

Het nadeel:
Ik kan me niet veel meer herinneren dan dat m'n toch wel ruim bemeten kamer bijkans uit z'n voegen barstte, de koelkast om half drie al leeg was en ik o.a. een retegaaf Slashpoppetje, een kaartje voor de Yeah Yeah Yeahs in Paradiso op 23 mei en een 3D-tittenboekje hebt gekregen.

Het voordeel:
Ik heb eindelijk een foto van toen Arnon Grunberg in m'n baard een schakelaartje ontdekte dat m'n ogen rood deed oplichten. Dat wist ik zélf geeneens!!!!!!!!!!

(Dank aan Hera)

Ieuwwwww!

2006-03-10T11:05:00.000+01:00

Getsie, ik heb over Ronald Giphart gedroomd! Eens maar nooit weer. Hopelijk.

ter compensatie

Donnie Drunko.

2006-03-08T19:59:00.000+01:00

De volgende foto's van Jake Gyllenhaal en Ang Lee zijn veel grappiger dan de titel van dit stukje:

Nog twee foto's hier. Twee minder leuke foto's. Maar ach, hoeveel moeite is een muisklik? (Antwoorden op een briefkaart. Leukste inzending wint een aai over de bol.)

Ik zit simpel in elkaar.

2006-03-07T22:13:00.000+01:00

Ik word vrolijk van: Boodschappen afrekenen bij een kassameisje genaamd Annemoon dat tevergeefs haar slappe lach probeert te bedwingen.

Ik word niet vrolijk van: Op dinsdagavond om half negen voor de televisie zitten en ontdekken dat er Desperate Housewives komt in plaats van Gilmore Girls.

NONDEJU!

2006-03-07T13:14:00.000+01:00

2002. The year the indie kids learned to dance. Het jaar waarin dancepunk en The DFA hand in hand de dansvloer op explodeerden. Het jaar van LCD Soundsystem's Give It Up en Losing My Edge, Radio 4's Dance to the Underground en vooral The Rapture's House of Jealous Lovers. O, House of Jealous Lovers! Met je 4/4 beat, je funky basloopje, je punky gitaarwerk en je heerlijk meekrijsbare zang ("One. OOOOOONE!"). En je koebel. Of zoals Pitchfork ooit schreef: "It's one of the best examples of the disarmingly potent powers of the cowbell ever." Wat toch minstens volkomen waar was tot James Murphy's koebelsolo in Daft Punk Is Playing At My House.

Datzelfde jaar werd ook The Rapture's album Echoes opgenomen en gemixt, maar het kwam door een hoop heisa pas uit in de zomer van 2003. Maar mèèèèèn, ik heb toen ook meteen een hele zomer bijna niks anders geluisterd. Eh, afgezien van !!!'s Me And Guiliani Down In the Schoolyard (A True Story) (O, Me And Guiliani!) en LCD Soundsystem's Yeah (Stupid Version) (later omgedoopt tot Crass Version). Dat spreekt voor zich. Ik heb erg veel door m'n kamer gedanst die zomer. Dat spreekt ook voor zich.

In de zomer van 2004 zag ik The Rapture nog een puik concert doen in Paradiso en daarna, daarna begon het: de zorgen. Hoe kon hun volgende plaat in hemelsnaam ook maar enigszins aan m'n verwachtingen voldoen? Ze waren inmiddels weg bij DFA (en we weten allemaal wat er met Radio 4 is gebeurd) en bovendien was het geen 2003 meer. Laat staan 2002. Andere tijden en alles. Nu kon ik wel hele lage verwachtingen gaan zitten hebben, maar dat vond ik ook weer zoiets. Het ging hier wel om The Rapture. Je weet wel, van House of Jealous Lovers.

Fastforward ruim anderhalf jaar naar... gisteravond. Met een virtuele plof valt een email van Gabe (saxofo- en percussionist van The Rapture) in m'n inbox (gewoon een mailinglist ding hoor, zo gaaf ben ik nou ook weer niet), waarin wordt onthult met welke producers er momenteel wordt gewerkt aan een nieuw album. Ik zeg: NONDEJU!

Paul Epworth. Producer van de albums van Maxïmo Park en White Rose Movement (komt binnenkort uit). Tevens bekend als de wild om zich heen remixende Phones.

[Tom Vek - Nothing But Green Lights (Phones Madchester '90s Mix)]

Ewan Pearson. Remixte ondermeer Goldfrapp (meerdere malen), Röyksopp, Black Strobe, Seelenluft, Depeche Mode en... The Rapture.

[The Rapture - I Need Your Love (Ewan Pearson's 'Friends With Girls' Mix)]

Danger Mouse. Zorgde voor opschudding met z'n Jay-Z/The Beatles mash-up The Grey Album. Produceerde onlangs nog The Mouse And The Mask van Danger Doom (z'n samenwerkingsproject met MF Doom) en Demon Days van Gorillaz.

[Danger Doom - Bizzy Box (feat. Cee-Lo)]

Dat wordt op z'n minst interessant. Ik herhaal: NONDEJU!

Plezantness.

2006-03-07T11:33:00.000+01:00

Plaatjes draaien geblazen. Aanstaande donderdag doe ik het solo, aangezien Jacco door geografische oorzaken verhinderd is, en de donderdag daarna staan de Plezante Duivenmelkers weer als vanouds naast elkaar. Plezant te wezen.

Funky Fruits Feest
Alias / Storm / Djembé / Atlas / FUF
in de Arena
donderdag 9 maart
22.00 - 04.00
€3,50 voor leden, €4,50 voor niet-leden

PyjamA5
Alias / Awater / Albion / Akt / Art
in de Arena
donderdag 16 maart
22.00 - 04.00
€3,- voor leden, 4,- voor niet leden

Niet op de poster, maar ze komen ook hun ding doen op PyjamA5: This Jockey. Woei!

Captain Video and his Video Rangers.

2006-03-06T13:24:00.000+01:00

Ik weet niet wie het heeft gemaakt of waarom, maar geweldig is het wel: een live action versie van het openingsfilmpje van The Simpsons.

Rightclicksaveas.

Deze zijn niet echt, maar van sneeuw.

En speciaal voor Benjamin, voor de helft schaamteloos gejat van Bigstereo: beide videoclips van Cyndi Laupers 'The Goonies R Good Enough'. Zo worden ze tegenwoordig niet meer gemaakt, mensen. Cyndi, de Goonies (min één), skeletten, piraten, een enorme inktvis, een stel hibachi chefs, Steven Spielberg, een zeeheks, de Bangles, koekjes en een heel zwik WWF worstelaars (fun fact: Cyndi verscheen enige tijd bij de WWF als manager van worstelaarster Wendy Richter) , waaronder Captain Lou Albano, die Mario speelde in The Super Mario Bros. Super Show. Do the Mario!

YouTube is je vriend:

The Goonies R Good Enough Part I

The Goonies R Good Enough Part II

Einde van een tijdperk.

2006-03-04T21:11:00.000+01:00

Ik heb er tabak van. Ik hang m'n knalrooie postbodetas aan de wilgen. Niet letterlijk natuurlijk, want ik ben nogal verknocht geraakt aan die tas en bovendien zou ik waarschijnlijk een wilg nog niet herkennen als ik erin zat. Hang ik 'em per ongeluk in een groepje populieren ofzo. Die weten dan ook niet wat ze overkomt. Elkaar vragend aankijken. Met die takken en alles. Nee, dank u, Meneer de Koekoek. Daar begin ik niet aan. Wat ik wel doe is er de brui aan geven. Ook niet letterlijk eigenlijk. Want ik weet noch wat een brui is, noch wie ik in godesnaam blij kan maken met zo'n ding.

Na ruim vier jaar postbode wezen vind ik het wel weer welletjes. Ik ga ontslag nemen. Het plan is komende week een fantastische nieuwe baan vinden en dan volgende zaterdag bij m'n chef naar binnen te marcheren, salueren en zeggen: "Chef, het was een eer om met u te dienen. Het waren mooie tijden. Door weer en wind hebben we de post bezorgd en de samenleving behoed voor totale ineenstorting, aan alle kanten de blaffende monsters van ons afslaand. Ik zal het nooit vergeten, al was het alleen om die 2,3 meter aan lofzangen, op hoogwaardig vinyl, in m'n platenkast. Maar nu, nu is het tijd voor mij om elders mijn solide benen en rappe vingers in te zetten. Keep up the good work. Het ga u goed. Hou de boys onder de duim. En vergeet ze niet af en toe op een ijsje te trakteren. Vaarwel. En steek het stomme om 4 uur op staan, het stomme elke week 2 uur overwerken en de stomme nieuwe vestiging op de stomme Cartesiusweg maar in je stomme luie aars. En die truthoer van een kantinemiep ook. Chef." Dat laatste zeg ik in kleine lettertjes, zodat 'ie het niet hoort. Ik wil nog wel die 60 openstaande verlofuren uitbetaald krijgen namelijk (ka-tsjing!).

Tuurlijk ga ik wel dingen missen, te weten:

Dat ene meisje op postcodegebied 3511/12.
De meisjes van de Turkse bakkerij.
Vrouwen die de deur opendoen in weinig meer dan een handdoek. Een tamelijk kleine handdoek.
De katten in m'n wijk. (geen eufemisme)

Voor de rest kan het me weinig schelen. Want m'n tas, het belangrijkste van alles, die hou ik natuurlijk gewoon stiekum. Ha! Oh, wacht. "En die verschrikkelijk stomme broek die ik van je aan moet, die mag je ook in je aars proppen. Toelopende pijpen, dat flatteert mijn figuur toch niet! Chef!" Ha!

Zo. Nu moet ik wel ontslag nemen, want ik heb het op m'n weblog gezet. Dus.

...

Eh, weet iemand nog een fantastische baan? Per direct?

Dag, kat van Pieter Post! Ik zal je missen!