(Een motherfucking weblog.)




Pompompiedom. Zo hee! Warm hè?



AM!STERDAM CENTRAAL!

Deze trein zal verder rijden als Intercity naar Alkmaar en Den Helder.

AM!STERDAM CENTRAAL!

Denkt U bij het verlaten van de trein om uw eigendommen.

AM!Sterdam Centraal...









En daarmee is de kous af. Morgen weer met letters, en veel.



Voor Fluuh, wie ze ook moge zijn.




NRC.





Eigenlijk had ik maandagavond willen vertellen over de eerste dag op mijn stage, maar dankzij het lichtelijk uit de hand lopen van een bezoek aan de presentatie van Thomas van Aaltens laatste (Pas op! Vallende namedroppings!), werd mijn eerste werkdag tamelijk naadloos aan de tweede geplakt, met een onfris t-shirt en een zo-rond-vieren-in-slaap-valpartij achter m’n werkMac tot gevolg. En over die Mac gesproken: de o zo stijlvolle doch stomme eenknopsmuis is al geditcht, maar het appeltje-c’en en appeltje-v’en blijft onhandig. Die knoppen zitten toch veel te dicht bij elkaar potdrie!

En gisteravond, toen moest ik uiteraard het debat kijken. Of zoals ik vanochtend heel hard in de vertraagde intercity van 8.16 naar Amsterdam zei: “Zo, die Rita Verdonk hè!” Niemand reageerde. Go figure.

Nu dan, ik zit aan m’n bureau en ik heb verder toch niks te doen. Ik heb hier dus een bureau. Een eigen bureau. En een eigen computer (maar het is wel een Mac met stomme toetsencombinaties), een eigen e-mailadres en een eigen telefoon. Een eigen pen, een eigen liniaal, een eigen blokje post-its, een eigen to-do-boekje, een eigen doosje paperclips, een eigen doosje punaises en een eigen rolletje plakband. En een Dilbert bureaukalender die ik in een der lades van m’n bureau vond. Eén der lades ja, ik heb er maar liefst twee!

En als kersje op de schaal met appelmoes: ik heb m’n eigen nietmachine. Een motherfucking nietmachine. Pas op wereld, ik maak carrière!














Ondertussen heb ik eigenlijk nog steeds niet verteld wat ik hier doe. En waar hier precies is. Mysterie!



Vanaf 15 mei ga ik vijf maanden voor stagiair spelen in Amsterdam, de stad met het allermooiste tuinbroekje met een giraffe d'erop dat ik ooit heb gezien.




Jeej Amsterdam!



Op 2 juli 2005, een zaterdagmiddag, bezocht ik mijn vroegere middelbare school. Ze was niet meer helemaal wat ze was geweest. Aan de muren hingen slechts nog enkele vergeelde posters en gekopiëerde A4-tjes, mededelingen die er al niet meer toe deden. De lokalen waren leeg. Niets dan stof in de kasten. De boeken waren weg. De koffieautomaat was weg. De replica van het Rietveldhuis was weg. Maar toch was het nog steeds m'n school.

Ik slenterde een laatste rondje door het gebouw. Bij elke vierkante meter een herinnering. Op de muur in de hal het gedicht van Dirck Raphaëlszoon Camphuysen, waarvan ik de eerste regel, Daer moet veel strijdts gestreden sijn, waarschijnlijk nooit vergeet. De karakteristieke muffe geur van het geschiedenislokaal waar Van der Vliet met harde hand en slechte grap regeerde. De te smalle gang waar we als bruggers vaak op de grond zaten. De aula waar een paar keer per jaar 's avonds slecht gedanst werd op Top 40 house en The Offspring. Het biologielokaal waar ik en Peter een skelet voorzagen van een komkommer. De bibliotheek waar ik voor het eerste Kurt Vonnegut en Brett Easton Ellis las. Het scheikundekabinet waar een experiment met spinazie leidde tot een hoop scherven en groene vlekken die nergens meer uitgingen. Het teken/handenarbeid/technieklokaal. Lokaal 10. Het natuurkundelokaal. De wc's naast het kantoortje van de conrector. De Via Marcelis. De doka. Het geheime laboratorium van Tonnie Toa. En de studiehoek, waar in het laatste jaar elke dag van half negen tot vijf werd gehartenjaagd. Die zaterdagmiddag lag m'n oude pak kaarten nog thuis, vergeten. Een paar maanden later werd m'n middelbare school gesloopt.

Een sms, gisteren ontvangen:

HOI FRANK,HEBEEN
STUK SCHOOL VOOR
JE1GROET EN KUSMAM


M'n moeder heeft een brok steen uit het puin gehaald en mee naar huis genomen. Ik vraag me af uit welke vierkante meter hij komt.



Ik heb ontdekt dat een stagesollicitatiebrief schrijven nog stommer is dan een stukje op je halfbakken weblog schrijven. Dus. Bij deze een stukje op m'n halfbakken weblog.


Vandaag heb ik m'n New York themacompilatiemixcompactdisc voor Gian afgemaakt. Gian gaat namelijk stage lopen in New York. Nu kun je daar "Grrrrr!" om doen, maar het punt is: Gian doet van die dingen gewoon. En zelf zou je van die dingen eigenlijk ook gewoon kunnen doen. De wereld ligt aan je voeten. De aardbol is je zandbak. Of zoiets. Maar je bent een luiwammes. Luiwammes!


Edoch, je kan lekker wel eerder dan Gian naar m'n cd luisteren, en wel door deze en die te downloaden en op een cd te branden. Het bijgevoegde plaatje kun je printen, knippen, vouwen en in het cd-hoesje stoppen. Míts je een kleuterschoolopleiding hebt gevolgd natuurlijk. Anders moet je een ouder/verzorger het maar laten doen.


Feelin' Groovy In New York City:
  1. frank sinatra - new york, new york
  2. beastie boys - no sleep 'till brooklyn
  3. radio 4 - save your city
  4. dinah washington - manhattan
  5. the velvet underground - sweet jane
  6. le tigre - my my metrocard
  7. grandmaster flash & the furious five - the message
  8. madonna - i love new york
  9. the ramones - rockaway beach
  10. the magnetic fields - the village in the morning
  11. metropolis - new york is my kind of town
  12. blondie - rapture
  13. harry nilsson - i guess the lord must be in new york city
  14. simon & garfunkel - the 59th street bridge song (feelin' groovy)
  15. soulwax - ny lipps
  16. the strokes - new york city cops
  17. interpol - nyc
  18. yeah yeah yeahs - yeah! new york
  19. petula clark - downtown
  20. !!! - me & giuliani down by the schoolyard (a true story)

De hele boel is nogal quick & dirty gemixt en het geluidsniveau had een pietsje gelijkmatiger gemogen, maar daar heb je een volumeknop voor. Luiwammes! En geloof me, je hebt niet geleefd voor je Ol' Blue Eyes en de Beasties samen hebt horen zingen.


Verder: De Plezante Duivenmelkers zijn weer actief op 9 mei, 31 mei en 8 juni. En 23 mei eigenlijk ook wel.


Verderder: Nog een keer een link naar de cd. Hier en daar.


Verderst: Een ille foto van de Beastie Boys.



Ill!



Het was een beetje als Jezus Christus gewoon vlak voor je neus op een podium zien staan. Met een grote kuif. En een roze overhemd. En allemaal liedjes zingend.

Van die liedjes waar je zo graag 's nachts naar luistert op je draagbare cd-speler. Terwijl je door verlaten straten struint. En met een flinke dosis ironie in je zelfmedelijden zwelgt. En af en toe een raar dansje doet omdat toch niemand je ziet. Zúlke liedjes.

En dat het dan dus niet Jezus is, maar Morrissey.



("Perfect teeth. Nice smell. A class act all the way." - Homer Simpson)


Dat we nieuwe kaarten hebben moeten kopen, omdat Judith de vooraf aangeschafte exemplaren à €45,- op haar werk had laten liggen, daar zullen we over een jaar of twintig nog lachend aan terugdenken. Lachend, zeg ik je! En over een jaar of twintig!


Al die willen te kaap'ren varen, moeten mannen met baarden zijn.

  • In deze onzekere, verwarrende tijd van globale onrust en Jamie Cullum schreeuwt de wereld om echte mannen. Mannen zoals vroeger. Mannen van de oude stempel. Ruige kerels. Ruwe bonken. Mannen die vieze tweebak lusten. Die deftige pijpkens smoren. Die de walrus killen. Die dood en duivel niet duchten. Mannen als Jan, Piert, Joris en Corneel (Shout-out to my homies! Mad props yo!). PIRATEN, daar schreeuwt de wereld om. Maar dan niet van dat schorriemorrie dat tegenwoordig de Zuidoost-Aziatische wateren onveilig maakt. Nautische hangjeugd is dat, de naam piraat onwaardig. Het eerbiedwaardige ambacht genaamd piraterij is te grabbel gegooid. Schepen overvallen met speedboten en machinegeweren, zo HOORT dat toch niet? Geen greintje (=0,065 gram) stijl, wat ik je brom. Nee, in de gloriedagen, toen ging dat wel anders. En het ergste, het allerallerergste, dat is het ernstige gebrek aan gezichtsbeharing. Plundering en verkrachting is NIET okee, zonder baard. Kijk, die houten poten, haken aan de armen en ooglapjes zijn niet geheel noodzakelijk (of erg praktisch in veel gevallen). En de papegaaien en/of aapjes zijn eigenlijk ook alleen maar opsmuk. Maar zoals op menig delftsblauw toilettegeltje staat geschreven: 'Geen baard, geen piraat (en nu doortrekken geblazen)'. Het is du... STREEPJESHEMDEN! Streepjeshemden zijn ook tamelijk belangrijk. Maar... eh... ja, het punt is dus: niet het belangrijkste. Je kan op zich eventueel eigenlijk ook best wel een Guns 'n' Roses t-shirt aan, of eventueel zelfs een knetterstrak Kylie-shirt, en Gilmore Girls kijken, en een beetje huilen als de moeder van Bambi dood gaat, of Spock aan het eind van Star Trek II, ZOLANG JE BAARD MAAR IN ORDE IS. Een echte baard. Geen slap sikje. Geen kortgetrimd designerbaardje. Alleen met een volle, ruige baard, of een welgemeende poging daartoe, mag je jezelf piraat noemen. En piraten, echte piraten, DIE moeten we hebben. Dus gooi weg die Mach3 en zeg, nee brul, uit allervolste borst: "IK BEN SPARTACUS EEN PIRAAT!"



    En dat zeg ik heus allemaal niet alleen maar omdat ik een baard heb. Heus.


    Of omdat ik een knetterstrak Kylie-shirt heb.

    (En natúúrlijk huil ik niet bij Bambi. Dat doe ik alleen bij Star Trek II.)

Mail.

Laatst nog.

Vroeger.

Mensen die ik ken.

Links.

  • WEARBEARD
  • ZZ Top

  • DIRK
  • Alias


ATOM 0.3